So in love

Er is zwemles.

De jongens rennen: vrij, stoeiend en lachend.
Af en toe een brul.

De meisjes flaneren met hun armen stijf gekruist tegen hun bovenlijf.
Druk aan het praten.

Vier kinderen zitten op plastic tuinstoelen aan de rand van het bad: zij hebben een briefje.
Ze zitten lijdzaam en helemaal in hun rol.

Dan is daar de knappe badmeester.
Begin twintig, denk ik. Donker haar en een polo shirt, waar de schouderbladen in afsteken.

Een briefjesmeisje ziet hem ook. Haar blik grijpt hem, om hem nooit meer los te laten. Haar eerste liefde, op afstand.

Ze heeft deze dag al honderd keer gedroomd..
Hij kan nu elk moment haar kant op kijken.

Toch?

En dan loopt hij met een twinkeling in zijn ogen naar haar toe..

Is hij ook op mij? Denkt het meisje en onwillekeurig omklemmen haar handen de armleuningen.

Maar hij loopt door naar het bad ernaast. Naar de aquarobic les.

Hij komt de afgetrainde, iets te bruinbenige juf een glaasje water brengen.

Ze lacht haar hoofd in haar nek en haar buikspieren bloot. Dan omklemt ze de microfoon, die voor haar mond zit, en zegt ze iets alleen tegen hem.

Eerste liefde.

Plat

Een moeder met toch een jaar of veertien ervaring, want zo oud schat ik haar dochter, loopt met die dochter de lingeriezaak in.

Het is een mooie zaak, met oud roze tapijt, en 'passuites' met zowel een gordijn als een voile sluier-achtig doek.

Moeder kijkt verrukt en heeft een kordate pas. In haar armen een paar boodschappentassen vol met groente en fruit en erop een dikke bos bloemen.

Zwaar.

Maar daar is niets van te zien aan de moeder. Zij is juist lekker op dreef.

Dit nog even aftikken en ze kan eindelijk naar huis, waar ze de hele hut te grazen neemt met stofzuiger en poetsdoek.

(ik ben jaloers op de energie, die er gewoon afspat...)

Maar in haar haast mist ze de timide blik van haar veertienjarige dochter. Lichte blos; ze weet waarschijnlijk wat er komen gaat en blik strak op de grond.

Ze hebben mijn aandacht.

En die van een lingeriespecialist....

Wat kan ik voor u doen?

Uiteraard neemt moeder het woord:
Ja, hallo. Zo. Wij komen voor een bh voor haar. Het is nog HEEL PLAT hoor, misschien moeten we ook gewoon een hemdje doen.

Ik maak een notitie voor over een jaar of dertien.

Beste

Wensen!

We hebben elkaar een tijd niet gezien, en dat wijt ik aan het volgende:

Ik heb nogal last van stukjes-opstipatie; er zit een stukje in de pen over 'vrouwenmooi'. Dat ik daar elke keer opnieuw intrap en zo. 

Dat andere vrouwen je bemoedigend toespreken of knikken als je uit een pashokje komt met de paars/groene variant en niet de zwarte. Of bij de kapper instemt met lekker kort 'pittig'.  Zo'n stukje staat nu al weken in de steigers. Maar ik krijg het kreng niet rond en ondertussen is de hele stukjesstroom tot stilstand gekomen. 

Tot nu. 

Nieuw jaar nieuwe delete knop. 

Tot later. 

Strike a pose

Ik ga vandaag naar een nieuwe kapper. De site is in het Engels. Hip.

Hij heeft ook Facebook. Daar kun je op zien hoe iedereen is geknipt. (en gekleed en gepiercet)

Ik ben in een grijs verleden vaste klant geweest bij de kinky en het kon mij toen ook niet kinky genoeg. 

Daarvoor nog -ik was een jaar of zestien en had wilde dromen op haargebied, maar geen geld om ze waar te maken-was ik een haarmodel. 

De Hengelose kapster vroeg of ik model wilde worden voor haar bruids/haarshows.

Al haar prachtige en super slanke Turkse nichtjes deden ook mee, maar ze mocht bij geen van allen rigoreus de schaar in het haar zetten. 

Daar had ze mij voor nodig: ik zou de 'extreme bruid' op haargebied zijn: ultra korte coup. En de kleur: wit. 

Prima!

We hebben gelachen de mooie nichtjes, de professionele lingerie modellen en tja.. Ik dus. 

Mijn haar CV mag er kortom zijn. 

Maar tegenwoordig  zit er heel vaak zo'n dubbel staartje op mijn hoofd. Het sluipt erin. 

'Ik wil de lengte graag houden.' Hoor ik mezelf zeggen. 

Mijn haar is niet meer wild.

Weekendje weg

Bij stress heb ik last van humor. 

Zo werd ik maandagmorgen de operatie kamer ingereden en op de vragen: naam, geboortedatum, en wat gaan we vandaag doen?

Hoorde ik mezelf antwoorden:

Marloes Velt; 19 mei 1980; linker been afzetten... 

Grap!

Blindedarm eruit graag. Die is ontstoken.

De anesthesist drukt de drugs in mijn infuus en zegt: 'Dus je rechterbeen. Lekker slapen!'

Hij wint. 

Zeg het niet!

Zeg nooit hardop dat de baby vandaag niet huilt.

Of dit sowieso erg weinig doet.

Ze verstaan je!

Zo klein en toch al humor.

Straatnieuws

'Mama, ik heb wéér een dode muis gevonden!' 

Galmt het vanmorgen uit een kinderkeel. 

De kreet is hard, omdat het kind in kwestie een beetje gilt van opwinding. 

Maar ook omdat het een buurkind betreft: hij vindt zijn lijk dus veel te dicht bij mijn - dacht ik; hoop ik; het zal toch wel dat je zoiets merkt?- knaagdiervrije huis. 

Soms is nieuws goed en licht verontrustend tegelijkertijd.

Dumbo

In de supermarkt bij mij om de hoek -verder van huis kom ik deze weken niet- loop ik met kinderwagen in de ene en zo'n mandje van de winkel op wielen in de andere hand. 

Ik vind dat het tot nu toe best lekker gaat. 

Het is dat mijn kinderwagen nog zo verradelijk nieuw en onbesmeurd is. 

Anders zou je mij toch minstens inschalen op 'redelijk ervaren'. 

Je zou denken: haar oudere kind is op school. Of bij de vader. Een beetje dat. 

Maar nu moet ik in z'n achteruit, omdat ik iets ben vergeten. 

Ook dat hoort bij de nieuwe ik: er blijft van alles aan me plakken aan 'to do' of in dit geval 'to buy' dingetjes.  

Alleen vergeet ik ze na een paar minuten. 

Wat blijft, is het irritante besef dat ik iets moet doen. Of pakken. 

Maar wat?

Geen idee. 

Ik bots op een aanvulploeg. 

Dacht dat het wèl zou passen. 

'Sorry, ik heb mijn rijbewijs voor deze kar pas net'. 

Snappen ze niet. 

Ik probeer een rust uit te stralen, die niet past bij mijn innerlijke toestand. 

En ogenschijnlijk in balans pak ik 'zomaar, uit interesse' een nieuw product en lees het etiket. 

'Ze blijft open staan voor nieuwe dingen, die jonge moeder. Dat zie je niet vaak.' 

Ik hóór het je denken. 

Alsof ik een regel tekst kan verwerken met die vier uur slaap van vannacht. 

En dan val ik definitief door de mand. 

Ik sta de boodschappen te wiegen.

Bijna goed. 

Detailhandel

Ik heb vandaag een onontgonnen gebied ontdekt:

'Ontzwangermode'.

De doelgroep kan wel een opkikker gebruiken en door de hormonen kopen we gegarandeerd.

Stap erin beste fashionista's.

Ontbijt op wieg

We groeien steeds meer in onze rol als jonge ouders.

En ik heb zelfs momenten van verhoogd ruimtelijk inzicht en grote inventiviteit.
(bron: ik)

Nou ben ik een echte alfa, of gamma: zo iemand wiens talent op andere vlakken liggen.

Mijn 'handigheidjes' worden helaas vaak als vermakelijk, goedbedoeld, maar niet als handig (of veilig) beschouwd.

Maar tegenwoordig heb ik een sterk verhoogd verantwoordelijkheidsgevoel!

Dus....

Is voor deze constructie gebruik genaakt van een 'stunt double'.

Pleunie is er!

kaartje is van Alma Langerak

En daar zijn wij heel erg blij mee.

Ik durf er bijna geen woorden aan te geven, want ik ben bang dat het de lading niet zal dekken.

Trek alle clichés maar uit de kast: ze zijn waar! 

Foto's zet ik er niet op, want dit is wel het www, en je spreekt met iemand van de 'oude stempel'. 

Ik heb niet eens Facebook!

Maar ze is de mooiste en de liefste en de ...(noem maar op-ste) baby in (onze) wereld.

Het was een gezellige fuif!

Deze bewijslast kreeg ik vanmorgen van Arthur.
'Gezellig dat jullie er waren!' Stond erbij.

Uit de Volkskrant

Als ik zou kunnen pianospelen.... Misschien speel jij wel, maar heb je de advertentie gemist.

Als hier geen verhaal in zit

Station Apeldoorn of Deventer, gistermiddag.

Een flesje moedermelk, of is het van poeder? Helemaal alleen op een gele NS paal.

tv wijsheid

Ik zou het zelf bedacht willen hebben, maar het komt uit een documentaire over burn out:

Het geheim van 'GELUK' zit hem in lage verwachtingen.

Jij: Wat mooi, maar ik heb het zo druk, dat ik veel te snel lees.

Ik: Dan doe ik hem nog een keer.

Het geheim van 'GELUK' zit hem in lage verwachtingen.

Dat weet ik nu

Zo, beste wensen!

Ik heb op de valreep nog een wijze les geleerd in 2012.

Het gaat over kaasfondue.

Ik vind:

Kaasfondue is lekker.
Kaasfondue is zelfs heel erg lekker.

Ik maak het op de dag van de les met allerlei verantwoorde spullen die je erin kan dippen: wortels, champignons (niet de zielige, althans dat is het idee) bleekselderij en radijs.

Ik graaf de oude kaasfondue pan op en ik heb zelfs een rechaud.
Zo noem ik het theelicht, dat ik uit mijn ouderlijk huis heb meegenomen, toen ik op kamers ging. Bij wijze van souvenir.
Ik voel het koude steen van de fonduepan, die al zeker twee jaar geen aandacht heeft gekregen en ineens schiet me te binnen waarom.

Het moet een jaar of tien geleden zijn geweest.

Het was met mijn buurvrouw in Overvecht.

Op het menu: kaasfondue en zij had gekookt.

De buurvrouw in kwestie had het figuur van een vogeltje en at ook als zodanig.
En omdat ik niet die indruk wek, moet ze gedacht hebben: ik zal niet te weinig maken!

Het resultaat: twee pakken kaasfondue eindigden....

In mij.

En ik wil je best proberen uit te leggen hoe dat beviel, maar om eerlijk te zijn voel ik er heel weinig voor, om die herinnering weer op te halen.

Denk maar: 'beton, na gisten en een niet zakkende misselijkheid'. En alle klachten hebben ten minste 72 uur aangehouden.

Terug naar afgelopen oudejaarsavond in mijn eigen keuken, waar ik de strijd nog één keer aan ga.

Ik versus de kunst van het portioneren.

En weet je wat: ik heb gewonnen.

Happy new year!

Kleuters met kronen

Ik zap vroeg op de dag langs een programma: toddlers & tiaras.

De Calvinist in mij, wil mijn kijkgedrag graag even uitleggen.

Maar als ik eerlijk ben, is het vandaag gewoon 'Marloes dag'. De hele dag niks, echt helemaal niks doen.

Ja, aan een broodje kroket denken.

Dat is de heerlijke hoofdactiviteit.

Maar ik had het over die toddlers.

Het zijn kleuters, verkleed als de vriendinnen van mijn oma, toen die nog in Florida woonde: oud en met veel haar en make-up.

Pancake blijkt niet alleen een ontbijt voor de kind-modellen.

Het bruine beslag wordt ook in grote hoeveelheden op de gezichtjes gesmeerd.

Verder zijn er nep wimpers, idem diamanten en dan sexy (!)
kijken naar een jury.

De moeders zijn vaak te dik, te enthousiast en gewoon te 'te'

Voorbeeld:

Citaat:
-terwijl haar kind krijst als er aan haar geverfde haar wordt getrokken door één van de assistenten-
'Ik denk weleens, we zouden ook iets anders kunnen doen, ze houdt van knutselen (al heet dat bij deze overmatig getalenteerde kleuters arts and crafts) en van carten met haar vader. Maar ja, ze vindt deze beauty wedstrijden het einde, hè?

Ik ben de draad van dit betoog compleet kwijt.

En het helpt niet, als ik de moeder in kwestie op het podium aan de arm van het kind zie rukken.

Één jurylid probeert nog te glimlachen, maar verklaart achteraf voor de camera, dat de moeder het vermakelijkst voor haar was.

Mijn tenen verkrampen inmiddels, zo gekromd zijn ze.

Maar na een kwartiertje doorbijten, zie ik de volgende kleuter het podium beklimmen en ik hoor mezelf zeggen: 'Hallo! Flaporen! Volgende!'

Verstopping

Er is een verhaal, dat alle andere verhalen in de weg zit.

En inspiratie in de kiem smoort.

Omdat het verhaal, met deze uitwerking al het andere triviaal maakt.

En dat verhaal wilde ik nou net nog even niet wereldkundig maken.
Omdat er -zoals bij alle begin-  factoren zijn, onzekere factoren en risico's.
En ik wil je daar helemaal niet mee lastig vallen, want hoe goed kennen wij elkaar nou?

Misschien ken ik je zelfs wel helemaal niet.

Maar nu is het groene licht dus gegeven. Het gaat goed. Het zwemt, beweegt, groeit en het heeft een hartslag. Het stak vanmorgen zelfs zijn (of haar) middelvingertje op, naar de echoscopie-mevrouw.

Attitude!

Dat komt wel goed.

En nu ga ik weer fijn bloggen.

Internationale 'coming out' dag.

1989.

Ik was negen jaar en mijn beste vriendin was bij mij aan het spelen, op mijn zolderkamer.

De zolder was in Hengelo, mijn vorige kamer was in Boxmeer, waar ik -in tegenstelling tot Hengelo- op een basisschool zat, waar naast leren lezen, schrijven en rekenen vooral veel aandacht en devotie ging naar het leren van normen en waarden en naar eigenlijk alles uit de kinderbijbel.

EERLIJK ZIJN was een belangrijk credo op de Peppels (de Boxmeerse school).

Bovendien begon de meester zijn les pas, als wij allemaal met onze armen strak gevouwen op de tafels stil zaten.
En stil was in 1989 echt stil: als je een verstopte neus had, en hoorbaar ademde bevond je je al in de gevarenzone.

(ik had onontdekte astma, ik kon het weten..)

Normen dus. En waarden.

Ik vond het reuze interessant en had me de meeste lessen volledig eigen gemaakt.

Ik geloofde in God, zoals ik dat ook in Sinterklaas deed. En ik wilde een positief saldo bij de man, voor aan het einde van de rit. Dus ik deed mijn best, in ieder geval elke keer wanneer ik me bedacht dat hij weleens mee zou kunnen kijken.

Dat was Boxmeer. En dit verhaal speelt zich af in Hengelo.

Terug naar de zolderkamer.

Waar mijn vriendinnetje met mijn poppen speelde en ik uit het raam naar buiten keek.

De kleinste details vielen me op:

*Mijn moeder was in de tuin een kopje thee aan het drinken uit een gebloemd kopje.
*Het gat in de coniferen heg, naar de buurkinderen was dicht aan het groeien.
*Er was een kleine wolk in de lucht, die sneller voorbij dreef, dan de andere wolken.

De reden, dat ik zo gefascineerd was, door alles behalve wat zich in mijn kamer afspeelde, was dat ik zenuwachtig was, voor wat ging komen.

'Kom op', sprak de negenjarige ik zichzelf bemoedigend toe, 'Zeg het, 1...2...3...'.

'Maaike, je bent mijn beste vriendin niet meer. Ik vind Els aardiger. Sorry.'

Het Boxmeerse EERLIJK ZIJN, het zat erin geramd.

Zou ik nu nooit meer durven.

Glimmende grazer