Ik:'Jemig, dikke puist op mijn kin. Je zou denken dat je op je dertigste toch wel eens klaar bent met die jeugdpuisten?'
Milo: '...'
Ik: 'Of ik heb de eeuwige jeugd!!'
Milo: 'Ja, of de eeuwige puist, ha ha ha ha!'
woensdag 20 april 2011
maandag 18 april 2011
En anderen
Het koperen bord aan de gevel schittert in de zondagszon.
In de vensterbank twee torens wet- en regelgeving: de rechtstaat samengebracht op 6000 pagina's flinterdun papier.
Gordijnen zijn half dicht. De rails bezwijken bijna onder het gewicht van het -ooit bloedrode- fluweel. Een computer staat aan: de enige lichtbron in het pand.
Er zit iemand achter te werken, te zwoegen. In zijn hoofd herhaalt hij zijn mantra: doorgroei mogelijkheden, jong beginnen, netwerk boven vrienden.
Dan is hij even afgeleid en we hebben oogcontact. Ik zwaai en wijs naar de zon, gebaar dat hij naar buiten moet komen.
Hij lacht een halve glimlach, schudt nee en tilt een dik dossier op.
Ik wandel verder. Hij werkt ook door.
Hij zegt het nog maar een keer tegen zichzelf: doorgroei mogelijkheden, jong beginnen, netwerk boven vrienden.
Hij dwaalt weer af met zijn gedachten en zijn blik rust op een rondvaartboot.
Hij volgt de blikken van de dagjesmensen.
Aan de overkant van de gracht staat het. Statig als een rechte rug, bewust van behaalde successen en terechte faam, vier hoog. Vier-recht-om-hoog.
Het pand is verlaten, beveiligingscamera's op alle hoeken nemen de honneurs waar. Ze houden een oogje op dit heiligdom der strafpleiterij.
Hij zucht, zijn doel is zo dichtbij en tegelijk zo onbereikbaar. Hij wacht tot de gids door de microfoon schalt 'ladies and gentlemen: Moscovicz' office'
donderdag 14 april 2011
Heel erg goed nieuws!
...Tenminste als je van schrijven houdt, én van een beetje erkenning...Klaar voor het moois?
Een gedichtje van mijn hand komt in een echte bundel!
Thema is de stad.
Ik heb iets over een zwembad ingestuurd.
Ik zit namelijk stiekem op senioren-zwemmen. Ze vonden het in het begin maar een beetje raar, zo'n jong geval. Maar inmiddels weet ik dat ik niet in baan B moet zwemmen: daar ligt Gijs. Daarnaast al 16 jaar dezelfde twee dames, maar daar weer naast heb ik me een plek weten te bemachtigen.
En:.....ik mag sinds vorige week mee koffie drinken.
Ik ben volkomen geaccepteerd.
Ze maken me altijd erg aan het lachen en soms ook aan het dichten.
Ik ga ze de volgende keer bedanken!!
En het gedichtje:
Staat al láng op mijn blog, 3 januari 2011 gepost!
Dus mijn fans (hoi: pap en mam) hebben het al gelezen.
Ik ga met een vette grijns naar bed!
En ik weet nu al wat ik iedereen die ik ook maar zijdelings ken voor zijn/haar verjaardag ga geven...
HIer is hij nog een keertje:
Zwembad
Aquasporten: een bad vol flipperende flapperende armen.
Spetterende benen en verkrampte nekken: haren moeten droog blijven.
Badmeester geeft instructies door zijn microfoon
Een gedichtje van mijn hand komt in een echte bundel!
Thema is de stad.
Ik heb iets over een zwembad ingestuurd.
Ik zit namelijk stiekem op senioren-zwemmen. Ze vonden het in het begin maar een beetje raar, zo'n jong geval. Maar inmiddels weet ik dat ik niet in baan B moet zwemmen: daar ligt Gijs. Daarnaast al 16 jaar dezelfde twee dames, maar daar weer naast heb ik me een plek weten te bemachtigen.
En:.....ik mag sinds vorige week mee koffie drinken.
Ik ben volkomen geaccepteerd.
Ze maken me altijd erg aan het lachen en soms ook aan het dichten.
Ik ga ze de volgende keer bedanken!!
En het gedichtje:
Staat al láng op mijn blog, 3 januari 2011 gepost!
Dus mijn fans (hoi: pap en mam) hebben het al gelezen.
Ik ga met een vette grijns naar bed!
En ik weet nu al wat ik iedereen die ik ook maar zijdelings ken voor zijn/haar verjaardag ga geven...
HIer is hij nog een keertje:
Zwembad
Aquasporten: een bad vol flipperende flapperende armen.
Spetterende benen en verkrampte nekken: haren moeten droog blijven.
Badmeester geeft instructies door zijn microfoon
en zijn ogen de kost;
kijkt naar alles wat er klotst.
Buiten op de bevroren kinderglijbaan in de vorm van een gierende octopus staat een koolmees. De vogel eet een zaadje, draait oplettend met zijn beweeglijke lijfje van boven naar links en dan weer naar rechts.
De dames binnen slaan met felgekleurde staven van piepschuim op het water
"Hup dames en: op op op"!
De vrouwen versnellen om nog een oliebol onschadelijk te maken.
Mees bevriest: gevaar?
Nee, veilig. Zelfs mannetjesmees komt erbij, kijkt nu ook naar de felgekleurde figuren met gebloemde badpakken en glitters op hun badmutsen.
De dames gaan van boven naar links en weer naar rechts. hup hup hup.
©
kijkt naar alles wat er klotst.
Buiten op de bevroren kinderglijbaan in de vorm van een gierende octopus staat een koolmees. De vogel eet een zaadje, draait oplettend met zijn beweeglijke lijfje van boven naar links en dan weer naar rechts.
De dames binnen slaan met felgekleurde staven van piepschuim op het water
"Hup dames en: op op op"!
De vrouwen versnellen om nog een oliebol onschadelijk te maken.
Mees bevriest: gevaar?
Nee, veilig. Zelfs mannetjesmees komt erbij, kijkt nu ook naar de felgekleurde figuren met gebloemde badpakken en glitters op hun badmutsen.
De dames gaan van boven naar links en weer naar rechts. hup hup hup.
©
woensdag 13 april 2011
Behaviorisme in mijn praktijk
Behaviorisme in een notendop:
Goed of gewenst gedrag moet worden beloond. Zodat de consequentie van dat gedrag positief/prettig is.
Ongewenst gedrag niet. Straf of geen aandacht zijn zo de consequenties van het ongewenste gedrag.
Het beloonde bedrag zal steeds vaker gaan voorkomen, want:
A: Beloond worden is fijn én:
B: Wie zit er nou te wachten op straf?
Ik heb gezegd 'in een notendop'. Ik behandel een ganse subcultuur niet, ik weet het. Ik ben ook geen wetenschapper: na mijn 'P' ben ik HBO gaan doen. Ik ga verder, en deze theorie wordt dus geserveerd van de koude grond.....
Ik heb een badpak besteld bij Zalando. Die van die Reclames: gillende postbodes, hysterische vrouwen aan de deur, in tranen omdat hun 837e paar pumps zijn binnengekomen.
De zomervariant: op een nudistencamping moet de arme postbode uit de kleren van de opzichter (goeie !!!!) als hij weer een stelletje hoge hakken aflevert bij twee gillende vrouwen, naakt, samen voor hun tent. (ik oordeel niet, ik omschrijf...)
Die reclames zijn echt heel erg vervelend.
En nu heb ik Zalando beloond.
Door te kopen.
De postbode zei: "Ik ga niet gillen."
Hij voegde daar aan toe "Maar wel uit de kleren, als je wil...he he he he"
Mijn antwoord had het gewenste effect: hij zat snel weer in zijn bestelbusje. Heel snel.
Ongeveer net zo snel als ik vroeger uit het zwembad vloog wanneer mijn zus riep: "is dat nou een krokodil achter je?"
Behaviorisme, mensen.
Maar, terug naar mijn digibiecht:
Als er deze herfst een sauna-filmpje komt, waar een -wel of niet ontblote- kerstman de sauna binnenstapt, bepakt en bezakt met Zalando dozen, (ho, ho, ho!) Dan alvast: sorry. Ik zal mede-schuldig pleiten.
Goed of gewenst gedrag moet worden beloond. Zodat de consequentie van dat gedrag positief/prettig is.
Ongewenst gedrag niet. Straf of geen aandacht zijn zo de consequenties van het ongewenste gedrag.
Het beloonde bedrag zal steeds vaker gaan voorkomen, want:
A: Beloond worden is fijn én:
B: Wie zit er nou te wachten op straf?
Ik heb gezegd 'in een notendop'. Ik behandel een ganse subcultuur niet, ik weet het. Ik ben ook geen wetenschapper: na mijn 'P' ben ik HBO gaan doen. Ik ga verder, en deze theorie wordt dus geserveerd van de koude grond.....
Ik heb een badpak besteld bij Zalando. Die van die Reclames: gillende postbodes, hysterische vrouwen aan de deur, in tranen omdat hun 837e paar pumps zijn binnengekomen.
De zomervariant: op een nudistencamping moet de arme postbode uit de kleren van de opzichter (goeie !!!!) als hij weer een stelletje hoge hakken aflevert bij twee gillende vrouwen, naakt, samen voor hun tent. (ik oordeel niet, ik omschrijf...)
Die reclames zijn echt heel erg vervelend.
En nu heb ik Zalando beloond.
Door te kopen.
De postbode zei: "Ik ga niet gillen."
Hij voegde daar aan toe "Maar wel uit de kleren, als je wil...he he he he"
Mijn antwoord had het gewenste effect: hij zat snel weer in zijn bestelbusje. Heel snel.
Ongeveer net zo snel als ik vroeger uit het zwembad vloog wanneer mijn zus riep: "is dat nou een krokodil achter je?"
Behaviorisme, mensen.
Maar, terug naar mijn digibiecht:
Als er deze herfst een sauna-filmpje komt, waar een -wel of niet ontblote- kerstman de sauna binnenstapt, bepakt en bezakt met Zalando dozen, (ho, ho, ho!) Dan alvast: sorry. Ik zal mede-schuldig pleiten.
zondag 27 maart 2011
woensdag 16 maart 2011
Glanzende overwinning.
Midden in de lobby van het tweesterren hotel, aan de Groningse ring, staat een verlaten reismand met tralies van aluminium.
Er beweegt iets in de mand en even lijkt het erop dat het hele gevaarte om gaat vallen.
Ik zie donkerblonde krullen door de tralies en twee ogen staren me aan. Het is een wedstrijdhond.
Daar komen de baasjes hard pratend binnen, onderwerp van gesprek: de show van vandaag met een hoofdprijs van €8000.
De vrouw, Geertje, pakt haar hondenborstel, van echt varkenshaar -beter dan dat synthetische spul-. Dan vraagt haar man: 'Geert, kom je nog even mee roken? Ik kan nooit naar de wc zonder eerst te roken.' Geertje kijkt naar haar horloge, lijkt de afweging te maken tussen ruim op tijd komen, de beste plek veroveren, links van de jurytafel. Óf nu nog eens met Man naar buiten roken. Ze wil perse op tijd komen, maar aan de andere kant is Man niet te genieten als hij nog niet heeft gedriet, want zo noemen ze dat hier. Poepen.
Geertje laat de borstel rondjes draaien terwijl ze wikt en weegt. Dan maant ze Man naar buiten.
'Niet binnen roken, niet bij de hond. Dan gaat ze stinken' legt ze niemand in het bijzonder uit. Ik knik begripvol.
Buiten is een grasveld, daar loopt een man met zijn hond. De hond draait snel rondjes en lijkt de ideale plek te zoeken om te poepen. 'Moi, Bob.' (Hallo Bob)
'Moi' zegt Bob. De hond heeft nu de beste plek gevonden. Iedereen kijkt naar wat er komen gaat.
'Wat ziet jouw Daisy er goed uit, die vacht!'
Bob loopt naar het rokende stel en vertelt over de inderdaad prachtig glanzende vacht: 'Ja, ik geef haar nu elke week twee keer Royal Canin. Vind ik lekker.'
'Ja, Royal Kaa', beaamt Geertje, 'daar hoor ik goede dingen over. Maar duur, hè?' Gedachteloos laat ze de borstel door haar haar gaan, waarvan de kleur van donker naar steeds lichter gaat.
Binnen in de lobby laat het hondje in de reismand een heel zacht windje. Ze schrikt van het fluitende geluid en gaat weer rondjes draaien in haar onderkomen.
Haar door de tralies.
Er beweegt iets in de mand en even lijkt het erop dat het hele gevaarte om gaat vallen.
Ik zie donkerblonde krullen door de tralies en twee ogen staren me aan. Het is een wedstrijdhond.
Daar komen de baasjes hard pratend binnen, onderwerp van gesprek: de show van vandaag met een hoofdprijs van €8000.
De vrouw, Geertje, pakt haar hondenborstel, van echt varkenshaar -beter dan dat synthetische spul-. Dan vraagt haar man: 'Geert, kom je nog even mee roken? Ik kan nooit naar de wc zonder eerst te roken.' Geertje kijkt naar haar horloge, lijkt de afweging te maken tussen ruim op tijd komen, de beste plek veroveren, links van de jurytafel. Óf nu nog eens met Man naar buiten roken. Ze wil perse op tijd komen, maar aan de andere kant is Man niet te genieten als hij nog niet heeft gedriet, want zo noemen ze dat hier. Poepen.
Geertje laat de borstel rondjes draaien terwijl ze wikt en weegt. Dan maant ze Man naar buiten.
'Niet binnen roken, niet bij de hond. Dan gaat ze stinken' legt ze niemand in het bijzonder uit. Ik knik begripvol.
Buiten is een grasveld, daar loopt een man met zijn hond. De hond draait snel rondjes en lijkt de ideale plek te zoeken om te poepen. 'Moi, Bob.' (Hallo Bob)
'Moi' zegt Bob. De hond heeft nu de beste plek gevonden. Iedereen kijkt naar wat er komen gaat.
'Wat ziet jouw Daisy er goed uit, die vacht!'
Bob loopt naar het rokende stel en vertelt over de inderdaad prachtig glanzende vacht: 'Ja, ik geef haar nu elke week twee keer Royal Canin. Vind ik lekker.'
'Ja, Royal Kaa', beaamt Geertje, 'daar hoor ik goede dingen over. Maar duur, hè?' Gedachteloos laat ze de borstel door haar haar gaan, waarvan de kleur van donker naar steeds lichter gaat.
Binnen in de lobby laat het hondje in de reismand een heel zacht windje. Ze schrikt van het fluitende geluid en gaat weer rondjes draaien in haar onderkomen.
Haar door de tralies.
Abonneren op:
Posts (Atom)
